काठमाडौँका नाटकघरहरू यतिबेला दर्शकले भरिन थालेका छन्। ‘लुसिफर राइजिङ’, ‘महाभारत’ र ‘अछेता’ जस्ता नाटकले चर्चा बटुलिरहेका छन्, फिल्मका स्थापित कलाकारहरू समेत रंगमञ्चमा फर्किरहेका छन्। तर प्रश्न उही छ—यति धेरै चर्चा र दर्शक हुँदा पनि रंगकर्मीको जीवन किन सहज बन्न सकेको छैन?
पछिल्ला वर्षहरूमा नाटक हेर्ने संस्कार बलियो बन्दै गएको देखिए पनि नाटकबाट मात्रै गुजारा चलाउने अवस्था भने अझै टाढाको सपना जस्तै छ। एकातिर हलमा तालीको गडगडाहट छ, अर्कोतिर कलाकारहरू आर्थिक संघर्षसँग जुधिरहेका छन्।
दर्शकको माया बढ्दो छ, नाटकघरमा चहलपहल पनि छ। तर नेपाली रंगमञ्चको वास्तविक परीक्षा अब लोकप्रियता होइन, कलाकारलाई सम्मानजनक जीविका दिन सक्ने आधार निर्माण गर्नु हो।
दर्शकको संख्या बढ्दै जानु नेपाली रंगमञ्चका लागि सकारात्मक संकेत भए पनि आर्थिक रूपमा आत्मनिर्भर बन्ने चुनौती भने अझै कायम छ। रंगकर्मीहरूका अनुसार नाटकको बढ्दो लोकप्रियतालाई दिगो बनाउन थप लगानी, अवसर र संस्थागत सहयोग आवश्यक छ।
